Wstęp do gry

Ortografia zajmuje się wyjaśnianiem i zasadami stosowania pisowni – to każdy wie. „Gra w ortografię” zajmuje się tylko wycinkiem zasad, a mianowicie pisownią wyrazów z: ch, h, u, ó, rz, ż, pisownią wyrazów wielką i małą literą. Czyli „Ortografia – ćwiczenia z lekturami” jest łatwa? Tak, to zabawa, ale wyzwanie poważne. Bycie mistrzem choćby tych kilku zasad to krok do życiowego sukcesu.
Zobacz i spróbuj zagrać w grę. Szybko odkryjesz, że „nie taki diabeł straszny, jak go malują”. Masz tylko klikać wyrazy, które skrypt celowo zmienił na błędne. Zabaw się w detektywa, kierując się intuicją i znanymi ze szkoły zasadami, a Twój sukces gwarantowany.

Zapamiętaj na początek dwie zasady główne:

• każdy wyraz jest podejrzany o błąd w pisowni
• jeżeli zaznaczysz wyraz, a okaże się, że źle, to możesz go “odklikać”
• po zakończeniu dowiesz się, ile błędów zostało poprawnie znalezione

Jak działa „Ortografia – ćwiczenia z lekturami”?

Do wyboru masz wiele fragmentów lektur. Po wybraniu program losowo poda tekst, ale zanim to zrobi – zmieni wyrazy na błędne, np. wyświetli w jakimś zdaniu wyraz „bagarz” zamiast „bagaż”. Masz kliknąć ten błędnie zapisany wyraz.
Po wyświetleniu ćwiczenia zostaniesz poinformowany, ile błędów ukryto w tekście.
Zacznij czytać i bądź okrutny dla błędów: klikaj je! Ćwicz i nie martw się. W każdej chwili możesz skończyć, wciskając przycisk: „Zakończ i poznaj wynik”. Gdy zaznaczysz zgodną z komunikatem na początku wyzwania liczbę ukrytych błędów, program pokaże wynik, ocenę i komentarz. Ale możesz też zobaczyć komunikat, tzw. alarm. Pojawi się, gdy z wskazanych np. 14 błędów zaznaczysz 10 czy 15.

Jak unikać błędów?

Błędy mogą się pojawiać nawet wówczas, gdy trzymasz się zasad. Analizowane na lekcjach utwory literackie bowiem:

• Pochodzą z różnych epok, a zapisywane w nich zdania mogą być przestarzałe lub mieć inną niż dzisiaj formę. Postaraj się je zrozumieć.
• Pisarze prezentują często swój indywidualny styl i w niektórych sformułowaniach się lubują, często je powtarzając. Ale nie masz oceniać stylu czy języka twórcy, masz szukać błędów w wyrazach.

Przygotuj się więc na małe turbulencje i zaskoczenia, jak na przykład w wyrazie „tszeba”, w którym skrypt zmienił „rz” na „sz”, bo często tak się pisze, jak się słyszy… Nie poddawaj się. Wczuwaj się w tekst, smakuj świat przedstawiony i żyj jego treścią. Rozbieraj ciągi wyrazów na logiczne, ale niech nie przesłaniają celu głównego: „Gdzieś czai się BŁĄD!” i tego pilnuj. Ta praca dyscyplinuje i uczy pokory, daje też wiarę w siebie, jeśli traktuje się wyzwania poważnie.

Praca w szkole

Podczas lekcji nauczyciel może zaprosić wszystkich do wspólnych ćwiczeń. Wybierze tekst, poziom trudności, załaduje ćwiczenie i włączy funkcję multiplayera. Uzyska w ten sposób tytuł „Trener” i KOD pokoju, zapisze go na tablicy lub poda głośno i wszyscy dołączą do ćwiczenia. On też zadecyduje, patrząc na wyniki, zakończone prace i oceny grupy wyświetlą się tylko jemu, czy zakończyć ćwiczenie? Będzie mógł ten sam tekst wysłać ponownie do uczniów i ponownego ćwiczenia, jeśli uzna, że nie wyszło najlepiej?

Podczas zajęć nauczyciel może podzielić klasę na kilkuosobowe grupy i wyznaczyć w nich liderów. To wskazani trenerzy wówczas wybiorą wskazaną przez nauczyciela lekturę i poziom trudności, pobiorą tekst i założą pokój. Po podaniu innym z grupy KODu, prześlą do wszystkich ćwiczenie. Grupy nie mogą liczyć na ten sam tekst do ćwiczeń. Kilku trenerów dostanie różne fragmenty lektury.

Kartkówki lub sprawdziany

Czas ćwiczenia indywidualnego podczas zajęć zależy od nauczyciela. Może dać uczniom nawet całą lekcję na praktyczne poznanie jakości zadań. Można też zastosować ćwiczenia do oceny postępów uczniów. Służą do tego tryby egzaminów. Wyniki procentowe wyświetlane trenerowi można rzecz jasna dostosować do ocen każdej szkoły.

Po co ćwiczyć?

Warto znać swój język i go rozwijać, w sposób praktyczny doświadczając procesów, jakie w nim zachodzą. To uczy szacunku do dorobku całej kultury polskiej i nie tylko. Ćwiczenia z tekstami lektur mają wiele zalet:

1. Uczą patrzeć na lekturę, jak na tekst niemal użytkowy, więc bliski uczniowi, podległy tym samym rygorom językowym, jakie są stosowane wobec wypowiedzi uczniów.
2. Wprowadzają w świat przedstawiony dzieł literackich oznaczonych najwyższym stopniem wartości dla polskiej i światowej kultury, których omawianiem zajmą się lub już zajmowali podczas zajęć.
3. Mają ideową wartość dodaną i nie są sztucznym tworem powstałym do testowania i oceniania umiejętności praktycznych uczniów. Z tego powodu łatwiej się z nimi „zaprzyjaźnić” i dostrzec ich pożyteczną gramatyczną stronę.

Najważniejszym celem ćwiczeń jest nabieranie zdolności i umiejętności do tego, aby zrozumieć zasady ortografii i radzić sobie z nią wszędzie, i… zawsze. Jeśli więc poświęcisz grze trochę czasu, nabierzesz poważnych nawyków, żadne zadanie związane z ortografią już nigdy nie będzie straszne.

Pochodzenie fragmentów tekstów do ćwiczeń:

1. Wolne lektury -> wolnelektury.pl
2. Wikiźródła -> pl.wikisource.org

Powodzenia i zadowolenia z gry!